3 najlepsze gry skradanki
3. Hitman
Pierwszą trójkę otwiera seria Hitman. Przygody łysego zabójcy znanego jako Agent 47 to już prawdziwa klasyka i jedna z marek, które definiują cały gatunek skradanek. Wypuszczona w 2000 roku część pierwsza miała sporo problemów technicznych i kilka na siłę wrzuconych poziomów strzelankowych, ale nie przeszkodziło to Hitmanowi: Codename 47 w osiągnięciu statusu produkcji kultowej. Duża w tym zasługa nietypowego podejścia do tematyki. Autorzy postanowili zignorować klasyczne zabawy w cieniu i postawili na większy realizm. Zamiast ukrywania się przed wzrokiem strażników cała rozgrywka sprowadzała się do niewzbudzania ich podejrzliwości. Po dużych fragmentach map mogliśmy bezpiecznie spacerować, a dotarcie do miejsc strzeżonych zapewniały przebrania. Ponadto większość celów dawało się wyeliminować na wiele sposobów, z których część pozorowała wypadki. Wydany w 2002 roku Hitman 2: Silent Assassin poprawił większość niedociągnięć pierwowzoru i jednocześnie rozszerzył bazę fanów o graczy konsolowych. W rezultacie tytuł sprzedał się w prawie 4 milionach egzemplarzy i do dzisiaj pozostaje największym bestsellerem w całej serii. Odsłona numer trzy okazała się lekkim rozczarowaniem, głównie dla pecetowców, którym nie spodobał się recycling poziomów z pierwszej części. Żaden miłośnik cyklu nie mógł natomiast narzekać na Hitmana: Blood Money. Do dzisiaj większość graczy uważa tę grę za najlepszą odsłonę.
Pierwszą trójkę otwiera seria Hitman. Przygody łysego zabójcy znanego jako Agent 47 to już prawdziwa klasyka i jedna z marek, które definiują cały gatunek skradanek. Wypuszczona w 2000 roku część pierwsza miała sporo problemów technicznych i kilka na siłę wrzuconych poziomów strzelankowych, ale nie przeszkodziło to Hitmanowi: Codename 47 w osiągnięciu statusu produkcji kultowej. Duża w tym zasługa nietypowego podejścia do tematyki. Autorzy postanowili zignorować klasyczne zabawy w cieniu i postawili na większy realizm. Zamiast ukrywania się przed wzrokiem strażników cała rozgrywka sprowadzała się do niewzbudzania ich podejrzliwości. Po dużych fragmentach map mogliśmy bezpiecznie spacerować, a dotarcie do miejsc strzeżonych zapewniały przebrania. Ponadto większość celów dawało się wyeliminować na wiele sposobów, z których część pozorowała wypadki. Wydany w 2002 roku Hitman 2: Silent Assassin poprawił większość niedociągnięć pierwowzoru i jednocześnie rozszerzył bazę fanów o graczy konsolowych. W rezultacie tytuł sprzedał się w prawie 4 milionach egzemplarzy i do dzisiaj pozostaje największym bestsellerem w całej serii. Odsłona numer trzy okazała się lekkim rozczarowaniem, głównie dla pecetowców, którym nie spodobał się recycling poziomów z pierwszej części. Żaden miłośnik cyklu nie mógł natomiast narzekać na Hitmana: Blood Money. Do dzisiaj większość graczy uważa tę grę za najlepszą odsłonę.
2. Tom Clancy’s Splinter Cell
Srebrny medal w naszym rankingu otrzymał Sam Fisher, czyli bohater serii Tom Clancy’s Splinter Cell. Cykl zadebiutował znacznie później niż większość klasycznych marek skradankowych, bo dopiero w 2002 roku. Firma Ubisoft wzięła podstawowe rozwiązania z serii Thief, czyli krycie się w cieniu i przenoszenie ciał, a następnie zaadaptowała je do współczesnych realiów, podkręcając przy okazji tempo akcji. Rezultat okazał się wyśmienity. Graczom przypadły do gustu ciekawe poziomy, poważny klimat i doświadczony bohater po czterdziestce. W rezultacie gra sprzedała się w ponad 3 mln egzemplarzy i na stałe dołączyła do najważniejszych marek wydawcy. Druga część, czyli Tom Clancy's Splinter Cell: Pandora Tomorrow, kontynuowała ewolucję serii poprzez wprowadzenie trybu multiplayer. Do dzisiaj jest to prawdziwa rzadkość w gatunku skradanek. Cykl osiągnął szczytowy punkt w 2005 roku, wraz z premierą Chaos Theory, które w opinii większości fanów wciąż pozostaje bezkonkurencyjne. Gra oferowała potężne poziomy i sporą swobodę w realizowaniu zadań, a podstawowe mechanizmy serii, w tym krycie się w cieniu, zostały dopracowane niemal do perfekcji. Dodatkową atrakcją był wyśmienity tryb wieloosobowy Spies vs Mercs.
Srebrny medal w naszym rankingu otrzymał Sam Fisher, czyli bohater serii Tom Clancy’s Splinter Cell. Cykl zadebiutował znacznie później niż większość klasycznych marek skradankowych, bo dopiero w 2002 roku. Firma Ubisoft wzięła podstawowe rozwiązania z serii Thief, czyli krycie się w cieniu i przenoszenie ciał, a następnie zaadaptowała je do współczesnych realiów, podkręcając przy okazji tempo akcji. Rezultat okazał się wyśmienity. Graczom przypadły do gustu ciekawe poziomy, poważny klimat i doświadczony bohater po czterdziestce. W rezultacie gra sprzedała się w ponad 3 mln egzemplarzy i na stałe dołączyła do najważniejszych marek wydawcy. Druga część, czyli Tom Clancy's Splinter Cell: Pandora Tomorrow, kontynuowała ewolucję serii poprzez wprowadzenie trybu multiplayer. Do dzisiaj jest to prawdziwa rzadkość w gatunku skradanek. Cykl osiągnął szczytowy punkt w 2005 roku, wraz z premierą Chaos Theory, które w opinii większości fanów wciąż pozostaje bezkonkurencyjne. Gra oferowała potężne poziomy i sporą swobodę w realizowaniu zadań, a podstawowe mechanizmy serii, w tym krycie się w cieniu, zostały dopracowane niemal do perfekcji. Dodatkową atrakcją był wyśmienity tryb wieloosobowy Spies vs Mercs.
1. Thief
Listę wieńczy seria Thief. Nic dziwnego – jeśli chodzi o skradanki, przygody złodzieja Garreta są po prostu bezkonkurencyjne. Żadna inna gra nie oferuje tak dopracowanych mechanizmów krycia się w cieniu ani podobnej swobody przy zwiedzaniu poziomów. Thief: The Dark Project ma już piętnaście lat na karku, a do tej pory jedyną produkcją, która go przebiła jest jego o dwa lata młodsza kontynuacja. Thief stanowi perłę gatunku, głównie z powodu skoncentrowania się wyłącznie na jednym aspekcie zabawy. System walki jest toporny, siłowe przebijanie się okazuje się możliwe, ale jednocześnie pozbawione większego sensu. Autorzy skupili się więc na samym skradaniu, dzięki czemu zachwyca ono bogactwem opcji. Słabość fizyczna głównego bohatera sprawia, że podczas rozgrywki autentycznie boimy się wykrycia, co zapewnia niezwykłą integrację z wirtualnym światem. Poziomy są najczęściej ogromne, a ich dokładna eksploracja zazwyczaj solidnie nagradzana. Nigdy nie ma się wrażenia, że twórcy chcą nas trzymać za rączkę. Zamiast tego jesteśmy od razu rzucani na głęboką wodę, co jednak skutkuje dużą satysfakcją z odniesionych sukcesów. Dodatkową zaletą cyklu jest wyśmienicie przemyślany świat, łączący elementy steampunku i fantasy.
Listę wieńczy seria Thief. Nic dziwnego – jeśli chodzi o skradanki, przygody złodzieja Garreta są po prostu bezkonkurencyjne. Żadna inna gra nie oferuje tak dopracowanych mechanizmów krycia się w cieniu ani podobnej swobody przy zwiedzaniu poziomów. Thief: The Dark Project ma już piętnaście lat na karku, a do tej pory jedyną produkcją, która go przebiła jest jego o dwa lata młodsza kontynuacja. Thief stanowi perłę gatunku, głównie z powodu skoncentrowania się wyłącznie na jednym aspekcie zabawy. System walki jest toporny, siłowe przebijanie się okazuje się możliwe, ale jednocześnie pozbawione większego sensu. Autorzy skupili się więc na samym skradaniu, dzięki czemu zachwyca ono bogactwem opcji. Słabość fizyczna głównego bohatera sprawia, że podczas rozgrywki autentycznie boimy się wykrycia, co zapewnia niezwykłą integrację z wirtualnym światem. Poziomy są najczęściej ogromne, a ich dokładna eksploracja zazwyczaj solidnie nagradzana. Nigdy nie ma się wrażenia, że twórcy chcą nas trzymać za rączkę. Zamiast tego jesteśmy od razu rzucani na głęboką wodę, co jednak skutkuje dużą satysfakcją z odniesionych sukcesów. Dodatkową zaletą cyklu jest wyśmienicie przemyślany świat, łączący elementy steampunku i fantasy.
