Soul Calibur V-Fabuła

To jest podręcznikowy przykład tego, jak wziąć jedną z najpotężniejszych legend w historii bijatyk i spuścić ją w kanale, zostawiając fanów z poczuciem, że ktoś ich okradł z ulubionych wspomnień.

Przekleństwo siedemnastu lat i zmarnowany czas:

Największym grzechem „piątki” jest ten nieszczęsny skok w czasie o 17 lat, który wyciął z obsady połowę legendarnych postaci, zastępując je „młodszymi wersjami”, które mają w sobie tyle charyzmy, co mokry karton. Wyobraź sobie, że przez lata budujesz więź z takimi ikonami jak Taki, Seong Mi-na czy Talim, a potem dostajesz grę, która mówi ci: „Zapomnij o nich, teraz masz Patroklosa”

I tu dochodzimy do sedna problemu, protagonisty, którego po prostu nie da się lubić. Patroklos to arogancki, zaślepiony i zwyczajnie irytujący typek, którego droga do „odkupienia” jest tak płytka, że aż bolą zęby.

Jego siostra Pyrrha nie jest lepsza; jej ciągłe przepraszanie za to, że żyje i morduje, sprawia, że masz ochotę wyłączyć konsolę i gapić się w sufit, byle tylko nie słuchać jej jęków. W poprzednich częściach, jak chociażby w genialnej „trójce” z trybem Chronicles of the Sword, czułeś ciężar historii i przeznaczenia, a tutaj masz wrażenie, że oglądasz kiepskie anime z bohaterami, których najchętniej sam byś wykopał z areny.

​Fabuła pisana na kolanie i brak finałów:

To, co najbardziej boli w porównaniu do reszty serii, to fakt, że tryb fabularny w SoulCalibur V skupia się niemal wyłącznie na tym nieszczęsnym rodzeństwie Aleksandrów. W takim SoulCalibur VI czy IV każda postać miała swoje miejsce w świecie, swoje motywacje i zakończenia. W „piątce” reszta genialnego rosteru – jak chociażby mroczny i tajemniczy Z.W.E.I. czy Viola – to tylko statyści, którzy pojawiają się na chwilę, by dostać łomot i zniknąć bez słowa wyjaśnienia.

Gra nawet nie udaje, że ich historie mają znaczenie; nie dostajemy klasycznych zakończeń Arcade dla każdego wojownika, co zawsze było sercem tej serii. Zamiast tego mamy tryb fabularny, który kończy się nagle i bez satysfakcji, co zresztą nie jest przypadkiem – twórcy przyznali później, że przez problemy z budżetem i trzęsienie ziemi w 2011 roku, zrealizowali tylko ułamek tego, co planowali. Efekt jest taki, że fabuła wygląda jak szkielet, z którego ktoś zdarł mięso i skórę, zostawiając nas z niczym.

Zrozumienie tragedii, jaką jest fabuła SoulCalibur V, wymaga głębszego spojrzenia na to, co zrobiono z rodzeństwem Alexandros, bo to właśnie na ich barkach spoczywa cały ten ciężar beznadziei. Patroklos to postać, którą w założeniu mieliśmy chyba podziwiać za jego drogę do odkupienia, ale w rzeczywistości dostaliśmy najbardziej irytującego protagonistę w historii bijatyk, kogoś, kto pod maską „świętego wojownika” ukrywa zwyczajną, ślepą arogancję i brak jakiejkolwiek empatii. On nie jest bohaterem w klasycznym sensie; to raczej bezmyślna marionetka w rękach Elysium, która pod płaszczykiem walki ze złem wyżyna każdego, kto choćby odrobinę śmierdzi Malfestacją, nie zadając pytań i nie szukając prawdy.

Jego przemiana w wersję Omega to tylko wizualne potwierdzenie tego, jak bardzo dał się zmanipulować potędze Soul Calibur, stając się lustrzanym odbiciem tego, z czym rzekomo walczył, a oglądanie jego wiecznego naburmuszenia sprawia, że masz ochotę, by ktoś w końcu porządnie obił mu tę jego dumną twarz.

​Z kolei Pyrrha to zupełnie inny rodzaj udręki, postać zbudowana na motywie wiecznej ofiary, która przeprasza za to, że oddycha, nawet gdy właśnie wbija ci miecz w żebra. Jej motywy są tragiczne w ten najbardziej denerwujący sposób – to dziewczyna, która desperacko szuka akceptacji i bezpieczeństwa, a znajduje je tylko w mroku Soul Edge, bo nikt inny nie potrafił jej zapewnić niczego poza bólem i odrzuceniem. Motyw jej przemiany w Pyrrhę Omega to symbol całkowitego poddania się przeznaczeniu, którego nie potrafiła uniknąć, a jej ciągłe łkanie i lamentowanie nad własnym losem sprawia, że zamiast współczucia czujesz po prostu zmęczenie tą jej emocjonalną niestabilnością.

To rodzeństwo to para ludzi, którzy zamiast ratować świat, po prostu przerzucają się swoimi traumami, niszcząc wszystko dookoła, co w porównaniu do epickich zmagań Siegfrieda i Nightmare’a z poprzednich części, wygląda jak kiepski dramat rodzinny puszczony w środku nocy w telewizji regionalnej.

W całym tym bagnie jest jednak jeden jasny, a raczej mroczny i genialny punkt, którym jest Tira, i trzeba jej oddać, że w „piątce” to ona kradnie całe show, będąc jedyną postacią, która ma w sobie prawdziwą iskrę i pomysł na siebie. Tira jako „Ptak Śmierci” i mistrzyni manipulacji jest tutaj w swoim żywiole, bawiąc się Pyrrhą jak szmacianą lalką i pokazując, że jako jedyna czerpie prawdziwą, chorą radość z tego chaosu, który zapanował na świecie.

Jej dualistyczna natura, te nagłe przeskoki między radosnym szaleństwem a głęboką, morderczą depresją, idealnie pasują do klimatu gry, a fakt, że to ona pociąga za sznurki, sprawia, że jest o wiele ciekawszym złoczyńcą niż te wszystkie boskie byty razem wzięte. Tira to postać z krwi i kości, która mimo upływu lat wciąż ma ten sam jadowity urok, i szczerze mówiąc, to ona jest jedynym powodem, dla którego fabuła tej części ma w ogóle jakiekolwiek momenty warte zapamiętania

Niestety, tego samego nie można powiedzieć o Nightmare w tej odsłonie, który na tle swoich poprzednich wcieleń wypada wyjątkowo blado i średnio, tracąc tę całą aurę niepowstrzymanej siły natury, którą miał w SoulCalibur II czy III. Graf Dumas, który kryje się pod tą zbroją, to zaledwie cień dawnego Nightmare’a; brakuje mu tej mrocznej majestatyczności, którą miał Siegfried, gdy walczył z własną duszą, albo tego absolutnego, nieludzkiego chłodu pustej zbroi z trójki. Tutaj Nightmare to po prostu kolejny gość z wielkim mieczem, który niby chce podbić świat, ale robi to w sposób tak przewidywalny i pozbawiony głębi, że staje się niemal nudny, będąc tylko tłem dla perypetii rodzeństwa Alexandros.

W porównaniu do legendarnego Nightmare'a, który był ucieleśnieniem koszmarów każdego gracza, ten z piątki to tylko placeholder, który przypomina nam o tym, jak wielką potęgą była kiedyś ta seria i jak bardzo rozmieniła się na drobne w tej konkretnej części.